Peter Reekmans (LDD) is Vlaanderens meest actieve parlementslid: “Hard werken loont altijd” (interview De Zondag)

‘Is hij weer daar met zijn vragen’, zo sakkeren de Vlaamse ministers al jarenlang. Met zijn bijna duizend schriftelijke vragen is Peter Reekmans (36) veruit Vlaanderens meest actieve parlementslid, tot grote afschuw van menig kabinetsmedewerker. Zelfs binnen zijn eigen partij is de Vlaams-Brabander niet onbesproken. Partijgenoot Jurgen Verstrepen verweet hem vorig weekend zelfs dat hij ‘populistisch uit zijn nek lult’. “Dat raakt me allemaal niet. Na zoveel jaar in de politiek heb ik een olifantenvel gekweekt”, aldus Reekmans. Het was een mediastorm in een glas water, die ‘tweet’ van Jurgen Verstrepen. Aanleiding van de hetze was de kritiek van Reekmans dat er te weinig van zijn collega volksvertegenwoordigers aanwezig waren op de feestelijkheden in het Vlaams Parlement vorig weekend. “Ik vind die kritiek trouwens helemaal niet populistisch. Het is een schande dat maar de meerderheid van de volksvertegenwoordigers niet eens meer de moeite doet om 40 jaar Vlaams Parlement te vieren. Zo zie je maar wat deze functie voor de meesten betekent. Ik vind het een enorme eer om parlementslid te zijn. En ik neem mijn taak dan ook zeer serieus.”

Die tweet had wel een pervers effect: enorme exposure in de media.
Klopt. Je zou misschien verwachten dat het meest actieve parlementslid ook heel actief in de media aan bod komt, maar dat is over het algemeen helemaal niet zo. Ik kom natuurlijk uit een kleine partij, die momenteel even minder sexy is. En toch mag ik niet klagen. Ik ben dit jaar al op vrt, vtm en vt4 aan bod gekomen, net als in heel wat kranten. En natuurlijk vooral op regionale televisie, want veel van mijn dossiers en parlementaire vragen gaan over regionale kwesties. En toch staat mijn werk absoluut niet in verhouding tot mijn exposure in de media. Ik heb collega’s in het parlement die heel het jaar niks uitvreten en toch geregeld het nieuws halen.

Over wie heeft u het nu concreet?
Ik ga geen namen noemen. Uiteindelijk worden politici toch wel afgerekend op hun verwezenlijkingen. Hard werken loont altijd, dat is mijn filosofie. Bovendien merk ik de laatste maanden een sterke mond-aan-mondreclame, vooral in mijn eigen regio Oost-Brabant. De mensen weten ondertussen wel dat ik enorm veel vragen stel aan ministers. En waar denk je dat die vragen vandaan komen? Die verzin ik niet zelf, hoor. Die komen bijna allemaal van onze bevolking. Weet je dat ik per week twintig tot dertig vragen doorgespeeld krijg per email? Vroeger waren er dat twintig tot dertig per kwartaal. Met andere woorden: steeds meer mensen weten dat ze bij mij terecht kunnen met hun vragen. Ik geef een voorbeeld: iemand uit mijn eigen gemeente Glabbeek zat na openbare werken vier maanden met een zwakke druk op de waterleidingen. Die familie moest het water opsparen en ’s nachts douchen. Na een schriftelijke vraag van mij werd het probleem drie dagen later opgelost. Dit zijn natuurlijk geen gevallen waar je mee scoort in de media, maar voor die mensen was dat wel enorm belangrijk. Een ander voorbeeld waarmee ik het nieuws wel gehaald heb, was het gebrek aan foetusweides in Vlaanderen. Het waren ouders uit mijn buurt die me zeiden dat er geen begraafmogelijkheden waren voor foetussen in hun eigen gemeente. Voor het rouwproces is dat nochtans enorm belangrijk. En door een schriftelijke vraag hierover te stellen, oefen je invloed uit op het beleid. Dat is toch onze taak als volksvertegenwoordiger.

U stelt dus niet al die schriftelijke vragen om de ministers te ‘ambeteren’?
Haha, nee hoor. De Vlaamse ministers hebben allemaal een kabinet met veertig tot vijftig medewerkers. Nochtans zouden wij graag een serieuze afslanking daarvan zien. Maar zolang ze zo’n uitgebreide hofhouding hebben, hoef ik me toch niet in te houden. Ik heb daar eerlijk gezegd weinig compassie mee. Ik weet wel dat er wat afgesakkerd wordt, maar toch nemen de meeste ministers mijn vragen zeer serieus en krijg ik meestal zeer correcte antwoorden. De meeste van mijn vragen zijn gericht naar Hilde Crevits (Vlaams minister van Mobiliteit en Openbare Werken) en in alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik van haar altijd serieuze antwoorden krijg. Na zoveel jaar weet iedere minister natuurlijk wel dat ik een volhouder ben. Als ik het idee heb dat ik met een bepaald antwoord aan het lijntje wordt gehouden, dan stel ik simpelweg nog een bijkomende vraag. En dan nog een. En nog een. Tot ik tevreden ben. De aanhouder wint.

Nochtans bent u in de commissies waarin u zetelt niet zo’n aanhouder. Of toch niet zo vaak aanwezig.
Ik maak deel uit van een kleine fractie waardoor ik meerdere commissie moet afdekken: Mobiliteit en Openbare Werken, Energie, Landbouw en Buitenland. Wegens agendaproblemen kan ik niet op iedere vergadering aanwezig zijn. Maar dan is wel steeds één van mijn twee medewerkers aanwezig om alles op de voet te volgen. Toch  moet ik toegeven dat ik hier minder scoor. Als ik geen kaas heb gegeten van een bepaald onderwerp ga ik niet. Als ik niks kan bijdragen aan het debat heb ik er ook niks te zoeken. Veel collega’s komen wel naar de debatten, maar zonder toegevoegde waarde. Zo zit ik niet in elkaar. Stilzitten en zwijgen is niet mijn ding. Om vijf uur eindigt mijn werkdag niet hoor.

Veel vragen stellen, kan dat eigenlijk leiden tot een beter beleid?
Uiteraard. Kijk, onze maatschappij is de laatste jaren bijzonder complex geworden. Allerlei structuren en instellingen opereren in het halfduister, of zelfs volledig achter de schermen. Maar wél met belastinggeld. Ik wil daarover opheldering! Alleen al het feit dat een parlementslid een vraag stelt, maakt sommigen in ivoren torens alerter en geeft hen een signaal dat ten minste iémand meekijkt. Er wordt nog veel te vaak aan achterkamertjespolitiek gedaan in dit land, met Dexia-Arco als één van dé voorbeelden. Transparantie is soms ver zoek. Nochtans verdient de burger dat ten volle! (De Zondag 11/12/11)